Atlasz' oude dag

Na jaren met een groep honden te hebben geleefd was het vorig jaar een hard gelag één ervan te moeten herplaatsen ivm een heftig en blijvend roedelconflict. Voor het eerst in mijn ervaring met honden was ik niet diegene die een hond een nieuw thuis gaf maar had één van mijn honden een ander thuis nodig. Dat is gelukt en Dior heeft het erg naar haar zin bij haar nieuwe roedel. Met Adjani en Asmuya samen keerde de rust in huis terug. En deed ik voorheen Dior daar geen plezier mee, als rechtgeaarde Saarlooswolfhond was ze het liefst in eigen vertrouwde omgeving, moeder en dochter vinden het als Tsjechen wel leuk om bijna overal mee naar toe te gaan. Het leeftijdsverschil van 6 jaar wordt inmiddels merkbaar en 2 honden is niet echt een groep, al zijn Adjani (9) en Asmuya (3) als moeder en dochter de spreekwoordelijke twee handen op één buik. 

Het bloed kruipt toch waar het gaan kan en zo is 2 ½ maand geleden de 9-jarige Tsjechoslowaakse Wolfhond Atlasz bij ons gekomen. Een hond met een geschiedenis zoals men dat dan zegt, in zijn geval niet makkelijk met andere honden dan rasgenoten, m.n. reuen en niet gewend aan kinderen. Op een zondag opgehaald en voldoende tijd genomen voor de onderlinge kennismaking. Adjani gedraagt zich als moeder overste op eigen terrein dus een kennismaking met een vreemde hond doe ik in principe op neutraal terrein. Al is neutraal terrein in mijn directe omgeving dun gezaaid omdat Adjani de gewoonte heeft zich alles na 1 á 2 keer al toe te eigenen.

Met hulp van een goede en met honden ervaren vriendin zijn we met de 3 honden gaan wandelen met voldoende afstand ertussen zodat ze elkaar wel konden zien en van een afstandje ruiken. Langzamerhand steeds iets dichter bij en op de terugweg konden ze al rustig rondom eenzelfde plekje snuffelen. Eenmaal terug in eigen tuin werd de kennismaking voortgezet. Atlasz heeft het grootste deel van zijn leven in een kennel doorgebracht maar toen de voordeur open ging was hij meteen van de partij.

Hij ging in huis op onderzoek uit en was niet van plan voorlopig weer naar buiten te gaan. Omdat ik niet wist in hoeverre hij zindelijk zou zijn had ik me voorgenomen hem voorlopig in de buitenkennel te laten slapen. Dat was van zeer korte duur. Eenmaal in huis kennisgemaakt met de warmte, het aangename gezelschap van 3 dames en een zacht kussen, gaf Atlasz luid en duidelijk te kennen het niet eens te zijn met mijn voornemen. Omdat ook ik rekening heb te houden met buren heb ik hem na een uur toch maar naar binnen gehaald. Maar ook de kennel in de schuur voldeed niet meer aan de gemakken waar Atlasz na een halve dag blijkbaar al op rekende dus het was een onrustige nacht waarbij hij van alles heeft geprobeerd om uit de binnenkennel te komen en ik van alles heb geprobeerd om door het lawaai heen te slapen. 

Met regelmatig uitlaten bleek Atlasz in huis al snel zindelijk te zijn. Dat betekende dat hij ´s nachts met de 2 meiden in de bijkeuken kon slapen maar voor de zekerheid in de bench, die hij vervolgens binnen 5 minuten had gemolesteerd. Het vrij rond kunnen lopen in de bijkeuken zorgde voor onrust vanuit onverwachte hoek, zindelijk was hij wel, zo nu en dan een ongelukje als ik wat langer uitsliep daargelaten, en dat was makkelijk opgelost, de buitendeur ging even voor de honden open als ik ´s nachts ook een plaspauze had.

Uit onverwachte hoek kwam Adjani’s reactie, die vond dat ze Atlasz wel lang genoeg getolereerd had en ze stelde er geen prijs op hem ´s nachts ook nog tegen te komen. Dus zodra ze zijn neus om het hoekje zag begon ze te grommen en Asmuya vond dat ze het voorbeeld van haar moeder best kon volgen.

Toen Adjani en Asmuya merkten dat Atlasz geen ´voorbijganger´ was gingen ze meer op hun strepen staan. Hij mocht niet vooraan als het om eten en uitlaten ging. Dat viel voor Atlasz niet mee, hij moest nog behoorlijk aansterken en zowel de wandeling als een opengaande deur waren voorbodes voor voedsel en daarvoor wilde hij graag vooraan staan. Dit heb ik op kunnen lossen door er een gewoonte van te maken dat Atlasz buiten zijn eten krijgt. Na 2 dagen had hij in de gaten dat buiten blijven dé manier was om snel eten te krijgen en was er geen conflict meer over wie het eerst naar binnen mocht. Zijn fixatie op eten zorgde ervoor dat hij eerst iets doorslikte om zich vervolgens af te vragen of het eetbaar was. Daarbij heeft hij 2 x iets opgegeten wat niet voor hem was, een boterham inclusief plastic zakje en een stoffen kerstboompoppetje. Bleek het eerste nog verteerbaar te zijn, de kerstboomversiering was dat al veel minder. Dan hoorde ik hem ´s ochtends kotsen maar tegen de tijd dat ik beneden was had hij zijn eigen kots al weer `opgeruimd`. Tegen de tijd dat ik ongerust en Atlasz´ ontlasting minder en zachter begon te worden heeft hij besloten het definitief uit te kotsen maar dat heeft meer dan 2 weken geduurd.

Problemen met andere honden zijn in mijn omgeving wel te vermijden. Zolang er voldoende onderlinge afstand is blijft Atlasz rustig doorlopen, aan de lijn zijn juist de teven het felst. Buiten eigen erf gaat hij niet los omdat ik dan de controle kwijt ben, maar mijn tuin is groot genoeg om ook lekker in te kunnen rennen.

Het zijn roedeltje niet meer hoeven te verdedigen tegen andere honden, zijn oude, knokige lijf op een zacht kussen en minder tijd in weer en wind, geven hem voldoende rust om bij te tanken. Dat hij een heilig respect heeft voor Adjani en Asmuya maakt dat hij makkelijker invoegt in mijn leven, want hij volgt hun wel en zij kennen inmiddels mijn routine en regels. Bovendien leert hij snel. Hij is zeer aanhankelijk richting mij als `foodmachine´ en zo nu en dan beschermer tegen teveel bemoeienis van de teven. Atlasz is erg aanhankelijk en is het liefst dicht bij mij in de buurt, daarbij doet hij mij denken aan Dior.

Zijn conditie is zodanig verbeterd dat hij ook veel duidelijker is geworden in zijn lichaamstaal en zo leren we elkaar steeds beter kennen. Zijn relatie met de teven is al een stuk hechter, steeds meer als roedel opererend bijv. bij het uit de tuin weren van de buurkatten. Maar als ik hun dan roep, is Atlasz als eerste bij mij. Zijn fixatie op eten neemt af, zodanig dat hij vorige week een gejatte Sultana los kon laten en op de grond neer kon leggen zonder aanstalten het opnieuw te pakken! Dat zie ik als blijk van vertrouwen, hij kan iets loslaten omdat hij weet dat hij genoeg krijgt en-of iets lekkers ervoor terugkrijgt.

Kreeg hij eerst geen toestemming om te dicht langs het kussen van de teven te lopen en maakte hij noodgedwongen een omweg om een stoel heen, inmiddels maakt hij ook gebruik van de verschillende ligplaatsen, al blijft samen met ´moeder overste´ op één kussen nog een kwestie van aftasten. Voor de rust van alle partijen heeft het mij geholpen om een aantal barrières in huis te plaatsen en de ligplaatsen zodanig te situeren dat de honden kunnen kiezen of ze wel of niet in elkaars zicht willen liggen.

Voor Asmuya wordt Atlasz langzamerhand een speelkameraad als haar moeder even geen zin heeft. Voor Adjani is Atlasz gezelschap als ik met Asmuya aan het trainen ben.

Voor mij is er de voldoening van het Atlasz een plezierige oude dag bezorgen en de aanhankelijkheid die ik er voor terug krijg. En voor Atlasz zelf zijn er hoop ik nog een paar plezierige jaren.

Voor iedereen geldt: bezint eer ge aan een hond begint! Of dat nu een pup is of een oudere hond.

Ik hoop dat mijn bovenstaande ervaringen duidelijk maken dat ook een oudere hond heel veel toe kan voegen aan je roedel en je leven.

Marjan Holwerda