Het parkeerterrein bij Langevelderslag is voller dan ik dacht rond de klok van 10.30 uur. We stappen uit en daar zie ik de eerste mensen al staan met hun wolfhonden. Er lopen ook wat mensen om zich heen te zoeken en het blijkt dat zij voor het aanschouwen van de wolfhonden komen. Ze hebben zelf een kruising Mechelse Herder.

Met het idee dat dit het is voor de eerste wandeling lopen we richting het strand. Hier worden we tegengehouden: er zouden nog mensen in het restaurant zitten te wachten. Ik ga op onderzoek uit en inderdaad vind ik daar nog een viertal enthousiaste wandelaars met hun honden. Onder een grauwe lucht met een koude wind lopen we dan het strand op. De meeste honden worden al dol en worden dan ook snel losgelaten. En daar gaan ze in vliegende vaart de ruimte in. Aan de kustlijn zitten allemaal vissers dus we blijven maar langs de duinrand lopen.

De wind blaast ons vanzelf naar het noorden, wat echt zo gek nog niet is, want zo worden we vanzelf naar de strandopgangen richting de duinen gestuurd. De honden rennen om ons heen en vlak langs ons heen. Wat wel wat halsbrekende toeren van de wandelaars vergt om op de been te blijven. De honden maken kennis met elkaar en af en toe hoor je een grauw uit hun midden klinken. Niet alleen de honden maken met elkaar kennis, ook wij branden los en leren elkaar beter kennen. Al maken wij wat minder lawaai dan de honden. Niet alleen de wind waait onze oren eraf, maar ook de vele vragen vergen veel van onze oren. Want dit is nu natuurlijk wel een uitgesproken kans om een ieder met een wolfhond uit te horen over zijn of haar wolfhond. En onze verhalen kunnen we meteen met kracht bijzetten door naar de honden te kijken die om ons heen dartelen.

Ah, daar naderen we een flinke klim. We ploeteren ons door het rulle zand de duinen in. Als je boven gekomen je omdraait, dan heb je een schitterend uitzicht over de zee. De honden vinden de duinen ook erg interessant. Je ziet de neuzen alle richtingen opdraaien en de luchtjes opsnuiven. Konijnen! De honden hebben nog geluk (of eerder hun baasjes?), ze mogen tot 1 maart los in de duinen lopen.

Na een flinke strijd met de duinen geleverd te hebben komt De Oase in zicht! Op het moment dat we daar op het terras neervallen, breekt de wolkenhemel open en komt er een stralende zon tevoorschijn. Samen met onze drankjes en uitsmijters genieten we van dit sfeervolle moment.

Tijdens onze lunch komen de nieuwe wandelaars zich al aanmelden. Ook deze mensen willen de wolfhonden wel eens live meemaken! Na de wisseling van de wacht, sommigen gaan naar huis en andere melden zich juist aan, beginnen we aan onze tweede tocht. Ondanks dat vriendelijk zonnetje is de wind nog vennijdig, dus weer richtte we onze neuzen naar het noorden om dat vennijdig windje niet te voelen. Ook nu worden er weer verhalen uit de kast gehaald om van onze lieve viervoeters een zo goed mogelijk beeld te schetsen. De oude hond van de belangstellenden vind het erg leuk op het strand en loop zo vaak zijn eigen route: zijn neus achterna. Als hij dan weer door één van de familieleden bij de groep is gebracht begint hij weer van voor af aan. Zijn oren hebben geen last van de wind (of juist wel?).

Alhoewel deze wandeling wat korter wordt dan de eerste, heeft deze wel een extra hindernis: we moeten een kreekje oversteken. Gelukkig heeft hier niemand moeite mee en bereiken we ook nu weer veilig De Oase. En hier valt de groep uiteen. Een aantal gaan eerst hun dorst lessen en een aantal gaan gelijk huiswaarts. Maar aan alle blijde gezichten is te zien dat iedereen heeft genoten.

Sommigen zijn weer wat wijzer geworden over de wolfhond en ik wens hun allen succes met hun beslissing die ze maken en ik wens ze alvast veel plezier met hun wolfhond!

Jolanda Schregardus-Radema